RadioPitsiriki.gr

Tattoo: Χαράζοντας Έναν Νέο Εαυτό

Ευγενία Παπαχρηστοπούλου 

Ψυχολόγος

Και εκεί γύρω στην πέμπτη δεκαετία της ζωής σου ανακαλύπτεις ότι έχεις φορτωθεί άχρηστα βάρη από παιδί. Βάρη στην πλάτη και στην ψυχή. Το καλό παιδί. Η άριστη εικόνα. Το καλό παιδί για τους άλλους, το κακό για τον ίδιο σου τον εαυτό. «Πρέπει» πολλά και ευθύνες. Και τα κουβαλάς παντού. Στις επιλογές σου, στη δουλειά σου, στις διδαχές σου, στη νοοτροπία σου. Και τρέχεις σε έναν αέναο αγώνα δρόμου. Σε μια ανηφόρα που δε έχει τέλος. Και ψάχνεις, ψάχνεις για βλέμματα, για μπράβο, για ένα χαμόγελο, για ένα χτύπημα στην πλάτη. Και αυτό δεν έρχεται ποτέ….
 
Και συνεχίζεις νομίζοντας πως αυτός είναι ο τρόπος φτιάχνοντας εικόνα, αυτή που ήθελαν πάντα οι άλλοι.
Ποτέ δε σε ρώτησαν τι ήθελες εσύ. Ποτέ δε ρώτησες τον εαυτό σου τι ήθελες εσύ.
Ποιός είσαι;
Τί θέλεις;
Πού πας;
Πας όπου σε πάει η ζωή. Και αυτή είναι αμείλικτη.
Σου γυρίζει μπούμερανγκ τις επιλογές σου και εσύ πονάς.
Ο πόνος αφήνει σημάδια ανεξίτηλα όπως η βελόνα του τατουάζ που χαράζει το δέρμα.
Και τα σημάδια δε φεύγουν. Και η πληγή ξαναματώνει σε κάθε νέα προσπάθεια να είσαι αυτό που σου όρισαν, σε κάθε νέα επιλογή που γίνεται σύμφωνα με την πεπατημένη. Αυτή που εσύ εν τέλει επέβαλλες σε σένα .
Να ευχαριστείς τους άλλους….
Να μην τους κακοκαρδίζεις…..
Να μη λες όχι. Και πονάς εσύ…
 
 
 
 
Και όταν πια τίποτα δεν σε πονάει περισσότερο, τότε αποφασίζεις ότι θέλεις να είσαι ο εαυτός σου
Να χαίρεσαι με τη δική σου εικόνα.
Να ζεις με τα δικά σου θέλω. Να κάνεις τις δικές σου επιλογές που με αυτές θα ζήσεις. Και έρχεται η ώρα να πας κόντρα στα πρέπει που επέβαλλες εσύ στον εαυτό σου γιατί συνειδητοποιείς ότι είναι βαρίδια.
Και ερωτεύεσαι, ερωτεύεσαι τον εαυτό σου.
Και με τις δύο του πλευρές.
Αυτή του καλού και του κακού παιδιού.
Ήρθε η ώρα να αναβιώσεις τον πόνο.
Με ένα κατακόκκινο σαν αίμα τατουάζ. Να ιχνηλατήσεις τα σημάδια σου και να τα γεμίσεις με την ταυτότητα που μόλις απέκτησες.
Και συνειδητοποιείς ότι η βελόνα δεν πονάει.
Πως να πονέσει;
Έχει γίνει ήδη η διεργασία.
Το δέρμα παραμένει ανερέθιστο.
Πως να μην παραμείνει;
Εχεις αντέξει αρκετό πόνο.
Τώρα ήρθε η ώρα να μετουσιωθεί αυτός ο πόνος , να ανθίσει σαν κόκκινο τριαντάφυλλο που από τη μυρωδιά του θα μεθύσεις εσύ.
Εσύ που έχεις ξαναγεννηθεί.
Έχεις αναδυθεί από τις στάχτες σου.
Και μεθάνε όλοι δίπλα σου.
Αντιλαμβάνεσαι ότι έτσι σε θέλουν.
Όταν πια δε σε νοιάζουν τα μπράβο, όταν το μόνο μπράβο που θες να ακούσεις είναι αυτό που θα πεις εσύ στον εαυτό σου.
Τότε ακούς τα πραγματικά μπράβο.
Και πας παρακάτω με νέες επιλογές.
Όλες εκείνες που ανήκαν στα πρέπει σου τις πετάς στα σκουπίδια.
Τις αφήνεις πίσω εκεί που πρέπει να μείνουν.
Στο παρελθόν.
Γιατί εσύ χαράζεις μέλλον ζώντας το παρόν σου επί τέλους.
Ρουφώντας ηδονικά την κάθε του στιγμή.
Απλά είσαι εσύ…..
Πόσα χρόνια έπρεπε να περάσουν να το καταλάβεις;
 

Ευγενία Παπαχρηστοπούλου

Ψυχολόγος